Que paseis un gran día de vuestra onomástica, que seais felices con vuestro entorno más cercano, que la risa y los abrazos os inunden....¡Felicidades de nuevo! y para felicitaros subo esta vista de los pombales de Ponte Maceira, en Galicia, claro. Paleta completa, luces distintas, tonos diferentes,luces y sombras, amarillos y verdes...una forma distinta de pintar, un dejarse llevar por cuanto está a nuestra vista, a nuestro más cercano alcance.
Un fuerte abrazo a tod@s.
Y os dejo a Julio Iglesias y Pedro Vargas en este "Felicidades" que hicieron famoso hace ya unos años. Un tanto machista me parece, pero...cantan quienes cantan y la melodía es preciosa.
Sí, a Mª José Barrera, que se dedica a la enseñanza de cuanto sabe en pintura para ofrecérselo a los demás, que tiene una especial querencia, como yo, por los árboles, sus troncos, sus raíces....que tiene una sensibilidad a flor de piel y se expresa como nadie. A ella quiero ofrecer esta nueva entrada con un nuevo tema hecho en Galicia. Este árbol pertenece ya al patrimonio de un concello gallego, en el que dejo cada año un pedacito de mi corazón y no pocos te quiero, la marcha de aquel lugar es un desgarro de algo muy íntimo, de algo que forma parte ya de mí mismo: ¡Te quiero, Brión! Gracias por tanto como me has dado, por tu infinita generosidad, por tu hospitalidad, por el cariño de tus gentes, por tanta y tan buena AMISTAD como allí he encontrado. De los temas que he subido y alguno más que aún subiré, elegí éste por considerar que era algo especial, siento que este tronco tuviera vida, que sus tristes grises con el azul ultramar se iluminan, que esbelto se alza hacia el cielo en busca de la luz que le proporcione alimento, y para suavizar sus formas, en cierto modo bruscas, le pinté no hojas, sino masa de suave algodón que asemejarlas pudiera.
"Abrazado a tu tronco te ofrecí el palpitar de mi corazón, intentando en vano oir tus latidos, para acompasarlos a los míos.
Erguido, orgulloso levantas tus ramas al cielo, pareciera que tocar pudieras las nubes con ellas, tus hojas temblando al son de la suave brisa, semejan en cierto modo una tímida sonrisa. Es tan sólo tu forma de reir, tímida, suave, tierna..contagiosa.
Tu sombra me ofreces y el frescor me regalas, que calienta mucho el sol, que debajo de tus hojas me cobijas y me abrazas, lo mejor de cuanto tienes siempre me regalas.
Hoy te he pintado así, gris y azul, sin más colores, que no los necesitas, que tu hermosura de adornos no tiene falta, que amarillos y verdes y tierras y rojos, son excesivos alardes para alguien que como tú, todo lo tiene: Altura, cobijo, frescor, un tronco que nos abrace y unas ramas que nos abaniquen al compás de la brisa que tus hojas mueve."
Un fuerte abrazo a tod@s.
La música también va a M.José Barrera, son sevillanas, cantadas por una chipionera, Rocío Jurado, tan grande ella, que un día se fué pero nos dejó una gran huella.
Un pequeño descanso antes de continuar con la gama azules/grises, grises/azules. Esta vez he utilizado un rotulador acuarelable Tombo, que creo ya conoceis todos, esta vez de color sepia (Tira más al rojo óxido que yo uso en acuarela), para realizar este sketch, sencillo, con pocos elementos, y utilizando tan sólo el color que desprende el rotulador al pasar por encima un pincel con agua.
"La casa de la Doctora" podría titularse, porque así es efectivamente, aunque creo que poco importan la pertenencia ó incluso el lugar de donde se ha tomado el apunte, es mejor centrarse en las posibilidades de rapidez de obtención de una impronta que, junto a una fotografía, nos puede luego regalar una obra más pensada, más elaborada (Ésto no es mejor ni peor, tan sólo otra forma de trabajar) en el estudio, salón, habitación, que utilicemos para nuestros trabajos en la tranquilidad buscada de nuestra casa. Hace poco, el magnífico pintor que todos conocereis, Tayete, ( Él es demasiado humilde para reconocerse así, pero lo es), subía un apunte delicioso con Gris Payne y tinta china aplicada con un palillo, lo podeis ver en su blog, pinchando en su nombre, más arriba. Seguiré, no obstante subiendo las obras cuasi monocromas que pinté en Galicia, bueno, ya sabeis, negro "Ivory black" y azul ultramar...ya quedan menos, y una con la paleta completa a ver qué os parece.
Un fuerte abrazo a tod@s.
En esta ocasión la música la pone esa monstrua adorable que es Liza Minnelli, con su "Cabaret", he pensado que algo alegre viene muy bien de vez en cuando para apartar los arañazos de la vida en nuestro día a día.
No puedo, no quiero sustraerme a la posibilidad, al juego que me dan los azules y los grises, a crear atmósferas que aunque pudieran parecer tristes, en el fondo son un canto a la luz, más allá de las tinieblas, más allá de la tristeza, son un canto de esperanza sobre la paleta más escueta.
Y aún estando rodeado de inmensa belleza, en el río Pego, maravilla de naturaleza, murmullo de sus aguas acariciadas por la sombra de las copas de los árboles que sus orillas habitan, sombra protectora de los cálidos rayos del sol, paleta reventando de verdes, del amarillo verdoso al tono más oscuro, verdes grisáceos, tímidos brotes de rosa de alguna digital, venenosa, pero muy bella.....opté por la gama sobria, huyendo de mi entorno, para no dejarme llevar por lo que veía....aquello ya lo tenía, ahora tocaba crear, una huida hacia adelante, aunque en el fondo quizá estuviera un punto de cobardía.
Un fuerte abrazo a tod@s.
En esta ocasión he elegido la banda sonora de la película "El piano", que creo perfecta para la escena de alguien pintando absorto junto a un rio, abrazado por la sombra de los árboles, ajeno a cualquier cosa a su alrededor a no ser su pintura, su elegido color, su complicidad con el pincel.
...y traigo el saco de las emociones lleno, la amistad, el cariño, el buen ambiente, la buena compañía, el buen yantar....con todo ésto se hace más fácil el camino, se puede bien andar, casi levitar, son los ingredientes de un viaje para no olvidar...es lo que ayuda , y cómo, a tomar los pinceles y pintar...y si un día sale algo mal, al otro te puedes explayar, y sacarle los colores a la paleta, reacia a veces a ayudar, es entonces cuándo le dices..."te van a dar", y sacas los monocromos, ó los bicolor, y salen mil posibilidades, que para éso está la imaginación, lo que se ha dado en llamar la creatividad, algo que últimamente echo bastante a faltar..
Y una vez más tengo que agradecer a mis amig@s galleg@s su acogida, su generosa hospitalidad, su contínuo estar pendiente para que nada te pueda faltar, su entrega sin condiciones de su valiosísima AMISTAD....os quiero, amig@s galeg@s, sin excepción, y sólo pido a Kronos que se alíe conmigo para que pueda volver a disfrutar de vuestro arrope, de vuestra calidez, de vuestra risa, de todo lo que llegais a significar, en el mundo de la Cultura , en el plano de la afectividad. Ayer en santiago me despedía, y comenzaba a llover, de verdad, por un momento creí, mi ego arriba estaba, que era que Santiago por mi marcha lloraba, y aunque así no fuera....dos amigos, ella y él, hasta allí me acompañaban, allí se aseguraban de que embarcaba y bien.
Gracias Eva,Alberto,Trigo,Xosé, gracias Brión.....siempre dentro, muy dentro , os llevaré
Un fuerte abrazo a tod@s.
Luar Na Lubre para finalizar, algo que creo os va a gustar, decidme si con ésto no es posible creer en sueños hechos realidad,por si acaso, la letra de la pieza musical os voy a mostrar:
"Chove en Santiago meu doce amor camelia branca do ar brila entebrecida ao sol.
Chove en Santiago na noite escura herbas de prata e sono cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa laio de pedra e cristal. Olla no vento esvaido soma de cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar Santiago,lonxe do sol agoa da mañan anterga trema no meu corazón."